Our Recent Posts

Tags

ÇOK ÖZEL BİR KONSER


Geçenlerde iki arkadaşımla Londra'da, Piccadilly'deki St. James's kilisesinde bir konsere gittim. Aslında onların, Cuma günleri, öğle saatlerinde yapılan bir konserine benim Şubat'ta olan doğum günüm için gitmeyi, ve sonrasında öğle yemeğine gitmeyi düşünmüştük Ama değişik nedenlerle

bu güne kadar gerçekleştirememiştik.

Konser başlar başlamaz, müzik beni çocukluk günlerime götürdü- babam da aynı parçayı çalardı. Gözlerime yaşların dolmaması için kendimin tümüyle o günlere dönmesine müsade edemedim- kısa sürelerle gözümü kapatabildim.

Sonra farkına vardım ki, her gözümü kapayışımda, piano'nun sesi biraz daha arka plana gidiyor, ve kemanın sesi daha çok ön plana çıkıyordu, ve sanki daha da güçlü olarak! Neredeyse daha 'olgunlaşmış' gibi!

Gözlerimi açtığım da sesler normale dönüyordu. Önce 'acaba insanın bir şeye bakması duyduğu sesi gerçekten etkiliyor mu?' diye sorgulamaya başladım. Sonra birden ne olduğunu kavradım!

Konserden sonra, telefonumda ki fotoğrafları açtım ve buldum- babamın keman çalarken olan fotoğrafını. Bu resimde o'da Andre Pereira kadar gençti.

Resimlerde ki inanılmaz benzerlik de bana çok çarpıcı geldi. O zaman tümüyle anladım ki gözümü kattığımda babamın benim için çalmasını duyuyordum.

©2017 by Esi Cakmakcioglu

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now